Loading...

Info

Kościoły i ich Patroni

Kościoły i ich Patroni

tu będę umieszczała kościoły ,świątynie które obchodzą właśnie odpust czyli swoje święto

  • Utworzona: Wrz 22 '19, 13:05
  • Admin: Ewa

Użytkownicy

Bieżące wiadomości

  • Ewa
    Ewa dodał 1 nowe zdjęcia do albumu Najnowsze zdjęcia
    LI 25 września Bazylika metropolitalna we Fromborku Katedra we Fromborku Z pochodzącego z 1288 r. dokumentu wynika, że biskup Henryk Fleming przeniósł stolicę biskupią z Braniewa do Fromborka, gdzie wystawił drewniany kościół pw. Wniebowzięcia NMP. Obecna katedra gotycka została prawdopodobnie wybudowana w latach 1330-1388. Do naszych czasów zachowały się w niej 23 ołtarze, pochodzące głównie z XVII i XVIII w. Na jednym z filarów świątyni widnieje tablica pamiątkowa poświęcona Mikołajowi Kopernikowi, który po śmierci w 1543 r. znalazł tu miejsce wiecznego spoczynku. Diecezja warmińska jest jedną ze starszych polskich diecezji, ale jej historia jest skomplikowana i nie w pełni udokumentowana. Niejasności dotyczą także stolicy diecezji, która był kilkakrotnie przenoszona (Braniewo, Orneta, Lidzbark Warmiński, Frombork, Olsztyn), a źródła podają różne daty tych zmian. Diecezja została utworzona już 29 lipca 1243 r. jako jedna z czterech diecezji pruskich. Jej pierwszym biskupem był Anzelm. Przez 223 lata diecezja ta była pod rządami Krzyżaków. W 1466 r., w wyniku drugiego pokoju toruńskiego, jej teren został włączony do Polski, a w 1792 r. - do zaboru pruskiego. Frombork był stolicą diecezji do 1945 r. Po II wojnie światowej teren diecezji opuściła ludność rodzima (Warmiacy i Mazurzy). Biskupowi Maksymilianowi Kallerowi władze odmówiły polskiego obywatelstwa i nie zezwoliły na przebywanie na terenie diecezji. W 1949 r. reaktywowano seminarium duchowne. Administratorem apostolskim diecezji został mianowany ks. prałat Teodor Bensch, który został przez władze państwowe usunięty w 1951 r. Przełom w stosunkach Kościół-państwo, który nastąpił w 1956 r., doprowadził do objęcia władzy w diecezji przez bpa Tomasza Wilczyńskiego. Od 1972 r. diecezję włączono do metropolii warszawskiej. Biskupem tej diecezji był m.in. bp Józef Glemp, w latach 1981-2009 Prymas Polski. Pracował w niej jedynie dwa lata, ale były one bardzo owocne. Udało mu się zaktywizować laikat, rozwinąć kult św. Wojciecha, zreformować studia teologiczne. Po reorganizacji struktur kościelnych w Polsce 25 marca 1992 r. (bullą Totus Tuus Poloniae Populus św. Jana Pawła II) z terenu diecezji warmińskiej utworzono metropolię warmińską, w której skład wchodzą archidiecezja warmińska oraz nowe diecezje: elbląska i ełcka. abp Józef Górzyński, arcybiskup metropolita warmińskiObecnie archidiecezja warmińska ma powierzchnię 12 tys. km kwadratowych. Zamieszkuje ją ok. 700 tys. osób. Jest podzielona na 33 dekanaty, obejmujące 262 parafie. Pracuje w nich ok. 460 księży diecezjalnych i ok. 130 kapłanów zakonnych. Ordynariuszem archidiecezji warmińskiej jest metropolita warmiński, abp Józef Górzyński. Pomaga mu bp Janusz Ostrowski oraz seniorzy: abp Wojciech Ziemba, abp Edmund Piszcz i bp Julian Wojtkowski. Patronami archidiecezji są św. Andrzej Apostoł, św. Wojciech, biskup i męczennik, św. Bruno Bonifacy z Kwerfurtu, biskup i męczennik, oraz św. Andrzej Bobola, prezbiter i męczennik. Siedzibą archidiecezji jest Olsztyn, ale historyczna katedra we Fromborku pozostała jej główną świątynią. W Olsztynie mieści się konkatedralny kościół pw. św. Jakuba Apostoła. Na terenie archidiecezji w Stoczku Klasztornym (zwanym także Stoczkiem Warmińskim) w latach 1953-1954 więziony był kardynał Stefan Wyszyński, który utrwalił to miejsce w swoich "Zapiskach więziennych". W obecnym klasztorze marianów mieści się izba pamięci Prymasa Tysiąclecia. Warmia i Mazury były jednym z ulubionych miejsc wypoczynku Karola Wojtyły, późniejszego papieża św. Jana Pawła II. Wspominał wielokrotnie o swoich wyprawach kajakowych na te tereny. Ziemia warmińska gościła papieża dwukrotnie: w 1991 r. nawiedził on Olsztyn, a w 1999 r. - stolice nowych diecezji: Elbląg i Ełk, gdzie żegnając się, powiedział: Na koniec pozdrawiam wszystkich mieszkańców ziemi mazursko-augustowsko-suwalskiej. Niech sobie zapamiętają, że ja tej ziemi ogromnie wiele zawdzięczam. Przybyłem tutaj także, aby spłacić wielkie długi wdzięczności. Ta ziemia była dla mnie zawsze gościnna, kiedy tu przebywałem. Niech Bóg, który jest miłością, błogosławi waszej ziemi i wszystkich jej mieszkańców.LI 25 września Bazylika metropolitalna we Fromborku Katedra we Fromborku Z pochodzącego z 1288 r. dokumentu wynika, że biskup Henryk Fleming przeniósł stolicę biskupią z Braniewa do Fromborka, gdzie wystawił drewniany kościół pw. Wniebowzięcia NMP. Obecna katedra gotycka została prawdopodobnie wybu...Więcej…
  • Ewa
    Ewa dodał 1 nowe zdjęcia do albumu Najnowsze zdjęcia
    XLVI 20 września Kościół katedralny w Legnicy Diecezja legnicka została powołana do istnienia przez św. Jana Pawła II bullą Totus Tuus Poloniae Populus w dniu 25 marca 1992 r. Należy do metropolii wrocławskiej, jest podzielona na 29 dekanatów, obejmujących 238 parafii. Pracuje w niej ok. 400 księży diecezjalnych i 70 kapłanów zakonnych. Diecezja legnicka znajduje się u zbiegu trzech granic: polskiej, czeskiej i niemieckiej. Patronami diecezji są święci Apostołowie Piotr i Paweł, święty Józef, Opiekun Zbawiciela, oraz św. Jadwiga Śląska. Główne sanktuarium diecezji znajduje się w Krzeszowie. Jest nim dawne opactwo cystersów ze świątynią p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, zwane "perłą śląskiego baroku". Świątynia ta kryje najcenniejszy skarb diecezji: ikonę Matki Bożej Łaskawej, na którą nałożył korony św. Jan Paweł II podczas uroczystej Mszy św., odprawionej w Legnicy 2 czerwca 1997 r. Rok później, 29 sierpnia 1998 r., sanktuarium w Krzeszowie zostało ogłoszone bazyliką mniejszą. bp Zbigniew Kiernikowski, ordynariusz legnicki Ordynariuszem legnickim jest bp Zbigniew Kiernikowski. W kierowaniu diecezją pomaga mu biskup senior Stefan Cichy. W czerwcu 1997 r. diecezję legnicką nawiedził św. Jan Paweł II. Podczas Mszy św. sprawowanej w Legnicy 2 czerwca 1997 r. mówił m.in.: Św. Jan Paweł II przed ikoną MB Łaskawej z Krzeszowa, Legnica, 2 czerwca 1997 r.Wasza diecezja jest młoda, ale chrześcijaństwo na tych ziemiach ma swoją długą i bogatą tradycję. Pamiętamy, że Legnica to miejsce historyczne - miejsce, na którym książę piastowski Henryk Pobożny, syn św. Jadwigi, stawił czoło najeźdźcom ze Wschodu - Tatarom - wstrzymując ich groźny pochód ku Zachodowi. Z tego powodu, choć bitwa była przegrana, wielu historyków uznaje ją za jedną z ważniejszych w dziejach Europy. Ma ona również wyjątkowe znaczenie z punktu widzenia wiary. Trudno określić, jakie motywy przeważały w sercu Henryka - chęć obrony ojczystej ziemi i udręczonego ludu, czy też wola powstrzymania wojsk mahometańskich zagrażających chrześcijaństwu. Wydaje się, że te motywy były nierozłączne. Henryk, oddając życie za powierzony jego władzy lud, równocześnie oddawał je za wiarę Chrystusową. I to był znamienny rys jego pobożności, którą ówczesne pokolenia dostrzegały i zachowały jako przydomek.XLVI 20 września Kościół katedralny w Legnicy Diecezja legnicka została powołana do istnienia przez św. Jana Pawła II bullą Totus Tuus Poloniae Populus w dniu 25 marca 1992 r. Należy do metropolii wrocławskiej, jest podzielona na 29 dekanatów, obejmujących 238 parafii. Pracuje w niej ok. 400 księży ...Więcej…
  • Ewa
    Ewa dodał 1 nowe zdjęcia do albumu Najnowsze zdjęcia
    Diecezja bydgoska powstała 24 lutego 2004 r. na mocy bulli św. Jana Pawła II. Wchodzi w skład metropolii gnieźnieńskiej. Jej pierwszym ordynariuszem został bp Jan Tyrawa, pełniący ten urząd do dzisiaj. W 140 parafiach, podzielonych na 19 dekanatów, pracuje blisko 300 księży diecezjalnych i ok. 40 kapłanów zakonnych. Patronami diecezji są Najświętsza Maryja Panna, Matka Pięknej Miłości, oraz bł. Michał Kozal. Katedra bydgoska pw. świętych Mikołaja i MarcinaKatedrą nowej diecezji został dotychczasowy kościół farny i konkatedra archidiecezji gnieźnieńskiej - pod wezwaniem świętych Mikołaja i Marcina w Bydgoszczy. Pierwsza świątynia w tym miejscu powstała w połowie XIV w. Obecna budowla pochodzi z drugiej połowy XV w. W XVIII w., wskutek wyludniania się miasta, kościół zaczął popadać w ruinę. Proces ten pogłębił się w okresie wojen napoleońskich, kiedy to wojska francuskie używały świątyni jako magazynu. W latach 1819-1830 przeprowadzono prace remontowe. Dopiero wówczas możliwe było wznowienie służby Bożej. W połowie XIX w. był on jedynym czynnym kościołem katolickim w mieście. W nim skupiało się nie tylko życie religijne bydgoszczan, ale również i narodowe - była to niemal jedyna ostoja przed germanizacją. Tę rolę fara pełniła aż do początków XX wieku. W trakcie walk o wyzwolenie Bydgoszczy w styczniu 1945 r. pociski armat poważnie uszkodziły kościół farny. W ciągu kilku lat został on odbudowany. W 1982 r. decyzją arcybiskupa gnieźnieńskiego, ks. Prymasa Józefa Glempa, kościół stał się siedzibą wikariusza biskupiego dla Bydgoszczy, a więc konkatedrą archidiecezji. Wizerunek Matki Pięknej MiłościKościół katedralny jest jedynym w mieście sanktuarium maryjnym; początki kultu Matki Bożej odnotowane są już w końcu XV w. Kult ten związany był z umieszczonym w głównym ołtarzu obrazem Matki Bożej z Różą, zwanym też obrazem Matki Bożej Bydgoskiej. Wizerunek, ufundowany przez Stanisława Kościeleckiego, pochodzi z początku XVI w. Przedstawia Maryję w pozycji stojącej, z Dzieciątkiem Jezus na lewej ręce i z pąsową różą w prawej, nieco wzniesionej ku górze dłoni. U stóp Madonny znajduje się sierp księżyca rogami skierowany ku górze. W lewym dolnym narożniku widoczna jest zmniejszona postać klęczącego mężczyzny - donatora we wzorzystym płaszczu, z modlitewnie złożonymi rękami. Wokół klęczącej postaci wijąca się szarfa z napisem: "Mater Dei memento mei" (Matko Boża, pamiętaj o mnie). Rozwijający się kult Maryi przerwał wybuch II wojny światowej. Obraz, w obawie przed zniszczeniem, został wywieziony i ukryty. Jednak na skutek złych warunków uległ częściowemu zniszczeniu. Po konserwacji wrócił na dawne miejsce i został otoczony należnym mu kultem, którego najokazalszym przejawem była dokonana w dniu 29 maja 1966 r. koronacja wizerunku przez kard. Stefana Wyszyńskiego przy współudziale ówczesnego metropolity krakowskiego, kard. Karola Wojtyły. W czasie przedostatniej pielgrzymki do Ojczyzny, w dniu 7 czerwca 1999 r., Mszę św. w Bydgoszczy odprawił papież św. Jan Paweł II. W homilii mówił wówczas m.in.: Każdy chrześcijanin, który zjednoczył się z Chrystusem przez łaskę chrztu świętego, stał się członkiem Kościoła i "już nie należy do samego siebie" (por. 1 Kor 6, 19), ale do Tego, który za nas umarł i zmartwychwstał. Od tej chwili wchodzi w szczególny związek wspólnotowy z Chrystusem i z Jego Kościołem. Obowiązany jest zatem do wyznawania przed ludźmi wiary, którą otrzymał od Boga za pośrednictwem Kościoła. Jako chrześcijanie jesteśmy więc wezwani do dawania świadectwa Chrystusowi. Niekiedy wymaga to od człowieka wielkiej ofiary, którą trzeba składać codziennie, a czasem jest tak, że przez całe życie. To niezłomne trwanie przy Chrystusie i Jego Ewangelii, owa gotowość ponoszenia "cierpień dla sprawiedliwości" jest niejednokrotnie aktem heroizmu i może przybrać formy prawdziwego męczeństwa, dokonującego się w życiu człowieka każdego dnia i każdej chwili, kropla po kropli, aż do całkowitego "wykonało się". Człowiek wierzący "cierpi dla sprawiedliwości", gdy w zamian za swoją wierność Bogu doświadcza upokorzeń, obrzucany jest obelgami, wyśmiewany w swoim środowisku, doznaje niezrozumienia nieraz nawet od najbliższych. Gdy naraża się na sprzeciw, niepopularność i inne przykre konsekwencje. Zawsze jednak gotowy do złożenia każdej ofiary, bo "trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi" (Dz 5, 29). Obok męczeństwa publicznego, które dokonuje się zewnętrznie, na oczach wielu, jakże często ma miejsce męczeństwo ukryte w tajnikach ludzkiego wnętrza; męczeństwo ciała i męczeństwo ducha. Męczeństwo naszego powołania i posłannictwa. Męczeństwo walki z sobą i przezwyciężania samego siebie. (...) Czyż nie stoi przed taką próbą matka, która podejmuje decyzję, by złożyć z siebie ofiarę, by ratować życie swego dziecka? (...) Czyż nie stoi przed taką próbą człowiek wierzący, który broni prawa do wolności religijnej i wolności sumienia?Diecezja bydgoska powstała 24 lutego 2004 r. na mocy bulli św. Jana Pawła II. Wchodzi w skład metropolii gnieźnieńskiej. Jej pierwszym ordynariuszem został bp Jan Tyrawa, pełniący ten urząd do dzisiaj. W 140 parafiach, podzielonych na 19 dekanatów, pracuje blisko 300 księży diecezjalnych i ok. 40 ka...Więcej…
  • Ewa
    Ewa dodał 1 nowe zdjęcia do albumu Najnowsze zdjęcia
    19 sierpnia Kościół katedralny w Ełku Już w XV wieku istniała w Ełku parafia katolicka p.w. św. Katarzyny, należąca do dekanatu reszelskiego. W 1528 roku w mieście wprowadzono luteranizm. Od tego czasu nieliczni mieszkający tu katolicy nie mieli własnego kościoła. Opieką duszpasterską otaczali ich jezuici ze Świętej Lipki. Dopiero w wieku XIX katolicyzm miał tu większą ilość wyznawców. W 1853 roku utworzono w Ełku placówkę duszpasterską, a w roku następnym oddano do użytku kaplicę tymczasową. W marcu 1871 roku reaktywowano parafię katolicką, zaś w 1893 roku rozpoczęto budowę kościoła. Kościół parafialny p.w. św. Wojciecha i Przemienienia Pańskiego został konsekrowany 19 sierpnia 1903 r. przez biskupa Edwarda Hermanna. Został on odnowiony i odmalowany w 1955 roku. Kolejny, generalny remont, przeprowadzono w latach 1993-1995. bp Jerzy Mazur SVD, ordynariusz ełckiW uroczystość Zwiastowania Pańskiego, 25 marca 1992 roku, św. Jan Paweł II bullą Totus Tuus Poloniae Populus podniósł Ełk do godności stolicy nowo utworzonej diecezji ełckiej, a kościół św. Wojciecha obdarzył tytułem katedry. Powstała diecezja objęła powierzchnię około 11 tys. km kwadratowych. W jej skład wchodzi 151 parafii, skupionych w 16 dekanatach. Na terenie diecezji mieszka ok. 460 tys. osób, z czego 420 tys. przyznaje się do przynależności do Kościoła Katolickiego. Ordynariuszem diecezji jest bp Jerzy Mazur SVD. Na terenie diecezji pracuje ok. 320 księży diecezjalnych i ok. 40 księży zakonnych. Patronami diecezji są: Maryja, Matka Kościoła, święty Wojciech i święty Brunon. 8 czerwca 1999 r. diecezję nawiedził św. Jan Paweł II. W Ełku odprawił Mszę św., podczas której mówił m.in.: Św. Jan Paweł II w Ełku, 8 czerwca 1999 r.Chrystus, "światłość świata" (por. J 8, 12), wniósł w dom Zacheusza, a w sposób szczególny w jego serce, swoje światło. Pod wpływem bliskości Jezusa, Jego słów i nauki zaczyna się dokonywać przemiana serca tego człowieka. Już na progu swego domu składa Zacheusz takie oświadczenie: "Panie, oto połowę mego majątku daję ubogim, a jeśli kogo w czym skrzywdziłem, zwracam poczwórnie" (Łk 19, 8). Na przykładzie Zacheusza widzimy, jak Chrystus rozjaśnia mroki ludzkiego sumienia. W Jego świetle poszerzają się horyzonty ludzkiej egzystencji, zaczyna się dostrzegać świat ludzi i ich potrzeby. Rodzi się poczucie więzi z drugim człowiekiem, świadomość społecznego wymiaru człowieka i w konsekwencji poczucie sprawiedliwości. "Owocem bowiem światłości jest wszelka prawość i sprawiedliwość, i prawda", poucza święty Paweł (Ef 5, 9). Zwrot ku drugiemu człowiekowi, ku bliźnim, stanowi jeden z głównych owoców szczerego nawrócenia. Człowiek wychodzi ze swojego egoistycznego "bycia dla siebie" i zwraca się ku innym, czuje potrzebę bycia dla współbraci. Takie rozszerzenie serca w spotkaniu z Chrystusem daje rękojmię zbawienia, jak to ukazuje dalsza część rozmowy z Zacheuszem: "Na to Jezus rzekł do niego: «Dziś zbawienie stało się udziałem tego domu (...). Albowiem Syn Człowieczy przyszedł szukać i zbawić to, co zginęło»".19 sierpnia Kościół katedralny w Ełku Już w XV wieku istniała w Ełku parafia katolicka p.w. św. Katarzyny, należąca do dekanatu reszelskiego. W 1528 roku w mieście wprowadzono luteranizm. Od tego czasu nieliczni mieszkający tu katolicy nie mieli własnego kościoła. Opieką duszpasterską otaczali ich j...Więcej…
  • Ewa
    Ewa dodał 1 nowe zdjęcia do albumu Najnowsze zdjęcia
    14 sierpnia Kościół archikatedralny w Gdańsku-Oliwie Cystersi sprowadzeni do Oliwy w 1186 roku zbudowali murowane oratorium - późniejszy kościół klasztorny. Pomimo zniszczeń związanych z napadami Prusów i Krzyżaków kościół nieustannie się powiększał, aż w trakcie odbudowy po wielkim pożarze w 1350 roku rozrósł się do dzisiejszych rozmiarów. W 1577 roku klasztor został zniszczony przez gdańskich żołnierzy - ocalały tylko mury kościoła, dlatego też całe wyposażenie katedry pochodzi z późniejszych czasów. Po kasacie opactwa w 1831 roku kościół klasztorny stał się kościołem parafialnym. W 1925 roku stał się katedrą - siedzibą biskupa gdańskiego. W 1976 roku katedra otrzymała tytuł bazyliki mniejszej, a w 1992 roku, po reorganizacji struktur diecezjalnych w Polsce, została podniesiona do rangi archikatedry. abp Sławoj Leszek Głódź, ordynariusz i metropolita gdański Diecezja gdańska została erygowana w 1922 r. jako administratura apostolska, a w 1925 r. - jako biskupstwo podległe bezpośrednio Stolicy Apostolskiej. W 1957 r. utworzono seminarium duchowne w Gdańsku-Oliwie, a w 1978 r. ustanowiono kapitułę katedralną. 25 marca 1992 r., mocą bulli Totus Tuus Poloniae Populus św. Jan Paweł II podniósł diecezję gdańską do rangi archidiecezji i utworzył metropolię gdańską. Jej ordynariuszem od 2008 r. jest abp Sławoj Leszek Głódź. W posłudze wspierają go dwaj biskupi pomocniczy: Wiesław Szlachetka i Zbigniew Zieliński. Archidiecezja obejmuje obszar ok. 2500 km kw. i liczy ok. 1 mln mieszkańców. W blisko 200 parafiach podzielonych na 24 dekanaty pracuje ok. 570 księży diecezjalnych i ok. 180 księży zakonnych. W 1987 r., podczas swojej III pielgrzymki do Ojczyzny, Gdynię, Gdańsk i Westerplatte odwiedził św. Jan Paweł II. Podczas Mszy św. sprawowanej dla ludzi pracy 12 czerwca 1987 r. na gdańskiej Zaspie mówił między innymi: Praca nie może być traktowana - nigdy i nigdzie - jako towar, bo człowiek nie może dla człowieka być towarem, ale musi być podmiotem. W pracę wchodzi on poprzez całe swoje człowieczeństwo i całą swą podmiotowość. Praca otwiera w życiu społecznym cały wymiar podmiotowości człowieka, a także podmiotowości społeczeństwa, złożonego z ludzi pracujących. Trzeba zatem widzieć wszystkie prawa człowieka w związku z jego pracą i wszystkim czynić zadość. Za pracę ludzką trzeba zapłacić i równocześnie: na pracę człowieka nie sposób odpowiedzieć samą zapłatą. Przecież - jako osoba - jest on nie tylko "wykonawcą", lecz jest współtwórcą dzieła, które powstaje na warsztacie pracy. Ma zatem prawo do stanowienia również o tym warsztacie. Ma prawo do pracowniczej samorządności - czego wyrazem są między innymi związki zawodowe: "niezależne i samorządne", jak podkreślono właśnie tu, w Gdańsku. Z kolei, praca ludzka - poprzez setki i tysiące, jeśli nie miliony, warsztatów - przyczynia się do dobra wspólnego społeczeństwa. Ludzie pracy w tej właśnie pracy znajdują tytuł, wieloraki i różnorodny, bo i praca ludzka jest wieloraka i różnorodna - a więc tytuł do stanowienia o sprawach całego społeczeństwa, które żyje i rozwija się z ich pracy. Swoją przedostatnią wizytę w Polsce - w 1999 r. - św. Jan Paweł II rozpoczął również od Gdańska. Tego samego dnia odprawił Mszę św. w Sopocie.14 sierpnia Kościół archikatedralny w Gdańsku-Oliwie Cystersi sprowadzeni do Oliwy w 1186 roku zbudowali murowane oratorium - późniejszy kościół klasztorny. Pomimo zniszczeń związanych z napadami Prusów i Krzyżaków kościół nieustannie się powiększał, aż w trakcie odbudowy po wielkim pożarze w 1350 r...Więcej…
  • Ewa
    Ewa dodał 1 nowe zdjęcia do albumu Najnowsze zdjęcia
    IX 14 sierpnia Kościół archikatedralny w Gdańsku-Oliwie Cystersi sprowadzeni do Oliwy w 1186 roku zbudowali murowane oratorium - późniejszy kościół klasztorny. Pomimo zniszczeń związanych z napadami Prusów i Krzyżaków kościół nieustannie się powiększał, aż w trakcie odbudowy po wielkim pożarze w 1350 roku rozrósł się do dzisiejszych rozmiarów. W 1577 roku klasztor został zniszczony przez gdańskich żołnierzy - ocalały tylko mury kościoła, dlatego też całe wyposażenie katedry pochodzi z późniejszych czasów. Po kasacie opactwa w 1831 roku kościół klasztorny stał się kościołem parafialnym. W 1925 roku stał się katedrą - siedzibą biskupa gdańskiego. W 1976 roku katedra otrzymała tytuł bazyliki mniejszej, a w 1992 roku, po reorganizacji struktur diecezjalnych w Polsce, została podniesiona do rangi archikatedry. abp Sławoj Leszek Głódź, ordynariusz i metropolita gdański Diecezja gdańska została erygowana w 1922 r. jako administratura apostolska, a w 1925 r. - jako biskupstwo podległe bezpośrednio Stolicy Apostolskiej. W 1957 r. utworzono seminarium duchowne w Gdańsku-Oliwie, a w 1978 r. ustanowiono kapitułę katedralną. 25 marca 1992 r., mocą bulli Totus Tuus Poloniae Populus św. Jan Paweł II podniósł diecezję gdańską do rangi archidiecezji i utworzył metropolię gdańską. Jej ordynariuszem od 2008 r. jest abp Sławoj Leszek Głódź. W posłudze wspierają go dwaj biskupi pomocniczy: Wiesław Szlachetka i Zbigniew Zieliński. Archidiecezja obejmuje obszar ok. 2500 km kw. i liczy ok. 1 mln mieszkańców. W blisko 200 parafiach podzielonych na 24 dekanaty pracuje ok. 570 księży diecezjalnych i ok. 180 księży zakonnych. W 1987 r., podczas swojej III pielgrzymki do Ojczyzny, Gdynię, Gdańsk i Westerplatte odwiedził św. Jan Paweł II. Podczas Mszy św. sprawowanej dla ludzi pracy 12 czerwca 1987 r. na gdańskiej Zaspie mówił między innymi: Praca nie może być traktowana - nigdy i nigdzie - jako towar, bo człowiek nie może dla człowieka być towarem, ale musi być podmiotem. W pracę wchodzi on poprzez całe swoje człowieczeństwo i całą swą podmiotowość. Praca otwiera w życiu społecznym cały wymiar podmiotowości człowieka, a także podmiotowości społeczeństwa, złożonego z ludzi pracujących. Trzeba zatem widzieć wszystkie prawa człowieka w związku z jego pracą i wszystkim czynić zadość. Za pracę ludzką trzeba zapłacić i równocześnie: na pracę człowieka nie sposób odpowiedzieć samą zapłatą. Przecież - jako osoba - jest on nie tylko "wykonawcą", lecz jest współtwórcą dzieła, które powstaje na warsztacie pracy. Ma zatem prawo do stanowienia również o tym warsztacie. Ma prawo do pracowniczej samorządności - czego wyrazem są między innymi związki zawodowe: "niezależne i samorządne", jak podkreślono właśnie tu, w Gdańsku. Z kolei, praca ludzka - poprzez setki i tysiące, jeśli nie miliony, warsztatów - przyczynia się do dobra wspólnego społeczeństwa. Ludzie pracy w tej właśnie pracy znajdują tytuł, wieloraki i różnorodny, bo i praca ludzka jest wieloraka i różnorodna - a więc tytuł do stanowienia o sprawach całego społeczeństwa, które żyje i rozwija się z ich pracy. Swoją przedostatnią wizytę w Polsce - w 1999 r. - św. Jan Paweł II rozpoczął również od Gdańska. Tego samego dnia odprawił Mszę św. w Sopocie.IX 14 sierpnia Kościół archikatedralny w Gdańsku-Oliwie Cystersi sprowadzeni do Oliwy w 1186 roku zbudowali murowane oratorium - późniejszy kościół klasztorny. Pomimo zniszczeń związanych z napadami Prusów i Krzyżaków kościół nieustannie się powiększał, aż w trakcie odbudowy po wielkim pożarze w 135...Więcej…
  • Ewa
    Ewa dodał 1 nowe zdjęcia do albumu Najnowsze zdjęcia
    8 sierpnia Bazylika katedralna w Sosnowcu Diecezję sosnowiecką, należącą do metropolii częstochowskiej, powołał do istnienia na mocy bulli Totus Tuus Poloniae Populus z 25 marca 1992 r. papież św. Jan Paweł II. Obejmuje ona terytorium ok. 2000 km kwadratowych i jest zamieszkana przez ok. 660 tys. osób. W ponad 160 parafiach podzielonych na 22 dekanaty pracuje ponad 410 księży diecezjalnych i ok. 50 księży zakonnych. Patronami diecezji są św. Albert Chmielowski oraz św. Rafał Kalinowski. Ordynariuszem tej diecezji jest bp Grzegorz Kaszak. W pracy duszpasterskiej wspiera go biskup pomocniczy Piotr Skucha. Katedra pw. Wniebowzięcia NMP w SosnowcuKatedrą diecezji sosnowieckiej jest bazylika Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sosnowcu. Została ona zbudowana według projektu Karola Kozłowskiego w latach 1893-1899 na planie krzyża łacińskiego. W 1899 roku biskup kielecki Tomasz Kuliński erygował nową parafię, wydzielając ją z terenu parafii czeladzkiej. Świątynia ma nawy boczne o połowę węższe i niższe od nawy głównej, transept i duże, wydłużone prezbiterium zamknięte półkolistą absydą. We wnętrzu kościoła znajdują się polichromie autorstwa Włodzimierza Tetmajera i Henryka Uziembło. Zbudowana jest z cegły. W stulecie istnienia parafii Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów nadała kościołowi katedralnemu tytuł bazyliki mniejszej. Pod koniec października 2014 r. wskutek pożaru, który wybuchł na wieży kościoła, spłonął cały dach katedry. Dzięki ofiarności wiernych z całej Polski (i nie tylko) udało się naprawić dach i stopniowo wyremontować świątynię. W dniu 14 czerwca 1999 r. z mieszkańcami Sosnowca spotkał się św. Jan Paweł II. Na Placu Papieskim wygłosił on przemówienie, w którym powiedział między innymi: Uczmy się wrażliwości na człowieka i na jego sprawy, wpatrując się w życie i posługę patrona waszej diecezji, świętego Brata Alberta Chmielowskiego, i Sługi Bożej Matki Teresy Kierocińskiej, zwanej Matką Zagłębia. Oni z wrażliwością odkrywali cierpienie i gorycz tych, którzy nie potrafili odnaleźć swojego miejsca w ówczesnych strukturach społecznych i ekonomicznych i nieśli pomoc najbardziej potrzebującym. Program, jaki oni wytyczyli, jest zawsze aktualny. Również u końca dwudziestego wieku uczą nas, że nie można zamykać oczu na biedę i cierpienia tych, którzy nie potrafią lub nie mogą odnaleźć się w nowej, często skomplikowanej rzeczywistości. Niech każda parafia staje się wspólnotą ludzi wrażliwych na los tych, którzy znajdują się w trudnej sytuacji. Poszukujcie coraz to nowych form dla tej pracy. Niech będą zachętą dla wszystkich słowa Pisma Świętego: "Chętnie dawaj ubogiemu, niech serce twe nie boleje, że dajesz. Za to będzie ci Pan, Bóg twój, błogosławił w każdej czynności i w każdej pracy twej ręki" (por. Pwt 15, 10). Przesłanie o Bożej obecności w dziejach człowieka trzeba nieść zwłaszcza ludziom młodym. Oni takiej pewności potrzebują. Tylko dzięki niej będą mogli odkryć nowe perspektywy dla twórczej realizacji swego człowieczeństwa w dobie przemian. Cieszę się, że Kościół w Polsce w różnych wymiarach podejmuje działalność edukacyjną. Oby to stwarzanie młodym możliwości podnoszenia kwalifikacji wydało swoje owoce. Niech na tym fundamencie rozwija się przedsiębiorczość, niech powstają nowe, dobre inicjatywy w każdej dziedzinie życia.8 sierpnia Bazylika katedralna w Sosnowcu Diecezję sosnowiecką, należącą do metropolii częstochowskiej, powołał do istnienia na mocy bulli Totus Tuus Poloniae Populus z 25 marca 1992 r. papież św. Jan Paweł II. Obejmuje ona terytorium ok. 2000 km kwadratowych i jest zamieszkana przez ok. 660 tys. os...Więcej…
  • Ewa
    Ewa dodał 1 nowe zdjęcia do albumu Najnowsze zdjęcia
    4 lipca Bazylika metropolitalna w Krakowie Diecezja krakowska należy do najstarszych w Polsce: została erygowana w roku 1000 przez papieża Sylwestra II. Do XVI wieku Kraków, stolica diecezji, był także stolicą Polski (od roku 1040 do roku 1596, z niewielkimi przerwami) - i drugim (po Gnieźnie) ośrodkiem kościelnym w Polsce. W ciągu wieków, wskutek rozmaitych perturbacji historycznych, diecezja krakowska należała do metropolii gnieźnieńskiej, potem lwowskiej, w końcu - do warszawskiej. W 1880 r. przeszła pod bezpośrednie zwierzchnictwo Stolicy Apostolskiej. W 1925 r. diecezja została podniesiona do rangi archidiecezji, a Kraków stał się stolicą metropolii kościelnej. Kiedy w marcu 1992 r. papież św. Jan Paweł II przeprowadził reformę struktur administracyjnych w polskim Kościele, metropolia krakowska zmieniła swoje granice. Obecnie należą do niej - oprócz archidiecezji krakowskiej - także diecezje bielsko-żywiecka, kielecka i tarnowska. Patronami archidiecezji krakowskiej są św. Stanisław, biskup i męczennik, którego relikwie znajdują się w bazylice metropolitalnej na Wawelu, a także św. Jan Kanty, św. Kazimierz i św. Jacek Odrowąż. Na obszarze 5730 km kwadratowych, jaki zajmuje archidiecezja, mieszka ponad 1,6 mln osób; w 448 parafiach podzielonych na 44 dekanaty pracuje ponad 2000 księży (diecezjalnych i zakonnych łącznie). abp Marek Jędraszewski, arcybiskup metropolita krakowskiObecnie metropolitą krakowskim jest abp Marek Jędraszewski. W posłudze duszpasterskiej wspierają go biskupi pomocniczy: bp Jan Szkodoń, bp Damian Muskus OFM i bp Janusz Mastalski oraz seniorzy: kard. Stanisław Dziwisz i bp Jan Zając. Katedra metropolity krakowskiego mieści się w bazylice na Wawelu. Pierwsza świątynia katedralna powstała w tym miejscu w pierwszej połowie XI wieku. Skomplikowane losy (rozbudowy, remonty, pożar, odbudowa) sprawiły, że dzisiejsza świątynia jest architektonicznie i historycznie bardzo zróżnicowana. W katedrze spoczywają szczątki polskich królów, władców, wieszczów i biskupów krakowskich. Jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc bazyliki wawelskiej jest barokowa konfesja św. Stanisława ze Szczepanowa. Kraków był stolicą arcybiskupią Karola Wojtyły, który przyjął sakrę w katedrze wawelskiej. Czuł się z nią związany od lat młodzieńczych. W podziemiach katedry, w krypcie św. Leonarda, 2 listopada 1946 r. odprawił swoją Mszę św. prymicyjną. W 1978 r., tuż przed wyborem na Stolicę Piotrową, powiedział: "Zdajemy sobie wszyscy dobrze sprawę, że wejść do tej katedry nie można bez wzruszenia. Więcej powiem: nie można do niej wejść bez drżenia wewnętrznego, bez lęku; bo zawiera się w niej - jak w mało której katedrze świata - ogromna wielkość, którą przemawia do nas cała nasza historia, cała nasza przeszłość; przemawia zespołem pomników, przemawia zespołem sarkofagów, ołtarzy, rzeźb; ale nade wszystko przemawia do nas cała nasza przeszłość, nasza historia - zespołem imion i nazwisk. Wszystkie te groby na Wawelu, imiona i nazwiska znaczą i wyznaczają: znaczy każde dla siebie, a wszystkie razem wyznaczają olbrzymią, tysiącletnią drogę naszych dziejów". Jako papież św. Jan Paweł II odwiedzał Kraków w czasie każdej pielgrzymki do kraju. Podczas Mszy św. w katedrze wawelskiej w dniu 10 czerwca 1987 r. mówił: "To miejsce, na którym się spotykamy, przemawiało do całych pokoleń. Zaklęta w nim jest najgłębsza i najrdzenniejsza treść Ewangelii, wpisana w dzieje naszej Ojczyzny (...). Wiele skarbów kryje w sobie katedra wawelska. Dane mi było przez szereg lat być jej gospodarzem i pierwszym sługą. Wśród tych skarbów krzyż królowej Jadwigi pozostaje miejscem szczególnego świadectwa". W pamięci wielu ludzi zapisała się scena w katedrze wawelskiej w czasie ostatniej pielgrzymki w roku 2002, kiedy papież pochylił się na długi czas w cichej modlitwie brewiarzowej, a telewizje prowadzące transmisję musiały uszanować (tak niewygodny dla mediów) blisko półgodzinny czas milczenia. Kraków w maju 2006 r. odwiedził również Benedykt XVI podczas swojej pielgrzymki do Polski. Modlił się wówczas przy konfesji św. Stanisława w katedrze wawelskiej, a na Błoniach odprawił Mszę św. Powiedział między innymi: "Kraków Karola Wojtyły i Kraków Jana Pawła II jest również moim Krakowem". W lipcu 2016 r. w katedrze na Wawelu gościł także papież Franciszek, spotykając się tu z Episkopatem Polski przy okazji Światowych Dni Młodzieży.4 lipca Bazylika metropolitalna w Krakowie Diecezja krakowska należy do najstarszych w Polsce: została erygowana w roku 1000 przez papieża Sylwestra II. Do XVI wieku Kraków, stolica diecezji, był także stolicą Polski (od roku 1040 do roku 1596, z niewielkimi przerwami) - i drugim (po Gnieźnie) ośrod...Więcej…
  • Ewa
    Ewa dodał 1 nowe zdjęcia do albumu Najnowsze zdjęcia
    11 czerwca Kościół katedralny w Radomiu Katedrę pod wezwaniem Opieki Najświętszej Maryi Panny, zwaną też kościołem mariackim, zaprojektował w 1896 r. Józef Pius Dziekoński, który wcześniej stworzył projekt bardzo podobnego kościoła pw. św. Floriana na warszawskiej Pradze. Kościół ten przypadł do gustu radomskim fundatorom. W 1899 r. miało miejsce poświęcenie kamienia węgielnego. Prace budowlane trwały do 1908 r., ale wnętrze nie było wykończone do 1918 r. Trzy lata później przy kościele erygowano parafię. 11 czerwca 1962 r. nastąpiła konsekracja kościoła przez Sługę Bożego, ks. bp. Piotra Gołębiowskiego. 3 października 1981 r. św. Jan Paweł II podniósł kościół do rangi konkatedry diecezji sandomiersko-radomskiej, a w roku 1992 - do rangi katedry diecezji radomskiej. bp Henryk Tomasik, ordynariusz diecezji radomskiejOd 1981 r. teren dzisiejszej diecezji radomskiej wchodził w skład diecezji sandomiersko-radomskiej. 25 marca 1992 r. św. Jan Paweł II wydał bullę Totus Tuus Poloniae Populus, na mocy której wprowadzono nowy podział administracyjny Kościoła w Polsce. Z dawnego terytorium diecezji sandomiersko-radomskiej wyodrębniono diecezję radomską ze stolicą w Radomiu. Jej pierwszym ordynariuszem został bp Edward Materski. Obecnie ordynariuszem tej diecezji jest biskup Henryk Tomasik. Pomagają mu biskupi pomocniczy: Adam Odzimek i Piotr Turzyński. Patronem diecezji jest św. Kazimierz, królewicz. Z terenu tej diecezji pochodzą bł. Władysław z Gielniowa, patron Warszawy, oraz błogosławieni księża-męczennicy II wojny światowej: Kazimierz Sykulski (pierwszy proboszcz katedry radomskiej), Stefan i Kazimierz Grzelewscy, Franciszek Rosłaniec i Bolesław Strzelecki. Diecezję zamieszkuje ok. 920 tys. osób, w tym ok. 910 tys. katolików. W skład 28 dekanatów wchodzi 300 parafii, w których pracuje ponad 750 kapłanów diecezjalnych i ok. 80 zakonnych. W 1991 r. teren diecezji nawiedził św. Jan Paweł II. Odprawił Mszę św. na lotnisku wojskowym i poświęcił budynek Wyższego Seminarium Duchownego. Papież mówił wtedy m.in.: Jest tu potężny wiatr. Muszę powiedzieć, że tym razem wiatr towarzyszy mi od pierwszego momentu przybycia na ziemię polską nad Bałtykiem w Koszalinie. Wiatr od morza. I ten wiatr powraca na różnych etapach. Można by nawiązać do starego powiedzenia: papież rzuca słowa na wiatr. Istotnie, rzuca słowa na wiatr! Bo wierzy w wiatr. Wierzy w taki potężny wiatr, który kiedyś wstrząsnął ścianami wieczernika w Jerozolimie. W tym wietrze wyraziło się przez siłę natury tchnienie Ducha Świętego. Papież wierzy w wiatr, w ten z wieczernika, w ten z Pięćdziesiątnicy. Wierzy, że słowa rzucane na ten polski wiatr nie zostaną poniesione w niewiadomym kierunku, tylko pójdą tak, jak to słowo Boże, które z wieczernika na wszystkie krańce ziemi pchnął potężny wiatr Ducha Świętego. Przecież Słowo Wcielone, Chrystus, odszedł z tego świata i wszystko, co nam przyniósł w swym nauczaniu i w swym mesjańskim czynie, to wszystko rzucił na wiatr, rzucił na ten wiatr Pięćdziesiątnicy i mocą tego wiatru trwa Słowo Wcielone, Słowo Ewangelii, i przynosi owoce.11 czerwca Kościół katedralny w Radomiu Katedrę pod wezwaniem Opieki Najświętszej Maryi Panny, zwaną też kościołem mariackim, zaprojektował w 1896 r. Józef Pius Dziekoński, który wcześniej stworzył projekt bardzo podobnego kościoła pw. św. Floriana na warszawskiej Pradze. Kościół ten przypadł do gus...Więcej…
  • Ewa
    Ewa dodał 1 nowe zdjęcia do albumu Najnowsze zdjęcia
    9 czerwca Bazylika metropolitalna w Warszawie Archikatedra św. Jana Chrzciciela to najstarszy kościół w Warszawie, od 1339 roku znany jako parafialny, w latach 1402-1406 podniesiony do godności kolegiaty, od 1797 roku katedra, od 1818 archikatedra. Świątynia była świadkiem wielu wydarzeń historycznych. W 1637 r. odbyła się tu pierwsza koronacja królewska - Cecylii Austriaczki, żony Władysława IV, a w 1660 r. po raz pierwszy król przekazał nominację papieską i kapelusz kardynalski, który wówczas otrzymał nuncjusz Piotr Vidoni. Z kolei Jan III Sobieski po powrocie spod Wiednia zawiesił w tej świątyni chorągiew Mahometa i ufundował stalle kanonickie, co mają potwierdzać zawieszone nad nimi herby. Dopiero w 1705 r. po raz pierwszy koronowano tutaj króla polskiego, a w roku 1764 odbyła się koronacja ostatniego króla Polski - Stanisława Augusta Poniatowskiego. W kościele św. Jana odczytana została ustawa sejmowa powołująca Komisję Edukacji Narodowej, a także odbyło się uroczyste dziękczynienie za Konstytucję 3 Maja. W latach 1836-1840 katedra przebudowana została według projektu Adama Idźkowskiego w stylu gotyku angielskiego. W październiku 1919 r. kardynał Kakowski udzielił w katedrze święceń biskupich ówczesnemu nuncjuszowi apostolskiemu Achillesowi Rattiemu, późniejszemu papieżowi Piusowi XI. We wrześniu 1939 roku w Archikatedrze uszkodzone zostało sklepienie i spalony dach, w sierpniu 1944 r. uległa poważnemu zniszczeniu, zaś w listopadzie 1944 roku - została całkowicie zburzona. W latach 1948-1956 odbudowano ją według projektu J. Zachwatowicza. Kościół został konsekrowany przez kardynała Stefana Wyszyńskiego - w imieniu papieża Jana XXIII - w dniu 9 czerwca 1960 r., a pół roku później otrzymał decyzją papieża tytuł bazyliki mniejszej. W podziemiach Archikatedry spoczywają arcybiskupi warszawscy, pierwszy prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Gabriel Narutowicz, premier Rzeczypospolitej Polskiej oraz kompozytor i pianista Ignacy Jan Paderewski, laureat nagrody Nobla Henryk Sienkiewicz. W kaplicy-mauzoleum złożono ciało Prymasa Tysiąclecia, kardynała Stefana Wyszyńskiego, oraz jego następcy na stolicy biskupiej w Warszawie i urzędzie prymasowskim, kard. Józefa Glempa. Ponadto w katedrze znajdują się relikwie św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego, kard. Kazimierz Nycz, metropolita i ordynariusz archidiecezji warszawskiejObecny kształt archidiecezji warszawskiej - po wielu wcześniejszych zmianach - jest wynikiem bulli św. Jana Pawła II Totus Tuus Poloniae Populus. Nastąpiło wówczas oddzielenie metropolii gnieźnieńskiej od warszawskiej oraz podział archidiecezji na diecezje: warszawsko-praską, łowicką i archidiecezję warszawską. W archidiecezji znalazło się około 1,5 mln mieszkańców, z tego 95% przyznaje się do katolicyzmu. Archidiecezja podzielona jest na 25 dekanatów, liczy 213 parafii. Pracuje w niej ponad 820 kapłanów diecezjalnych i ponad 400 zakonnych. Na czele archidiecezji stoi kard. Kazimierz Nycz. Oprócz niego w archidiecezji pracują także biskupi pomocniczy: Piotr Jarecki, Rafał Markowski i Michał Janocha oraz biskup senior Marian Duś. Seniorem tej archidiecezji jest także abp Stanisław Wielgus. Patronami archidiecezji są św. Stanisław ze Szczepanowa oraz św. Stanisław Kostka. Patronem metropolii warszawskiej jest ponadto św. Andrzej Bobola. Do grona patronów Warszawy należą Najświętsza Maryja Panna Łaskawa oraz bł. Władysław z Gielniowa. Na terenie archidiecezji warszawskiej znajduje się także katedra polowa Wojska Polskiego (przy ul. Długiej). W archidiecezji istnieją dwa seminaria duchowne: Wyższe Metropolitalne Seminarium Duchowne oraz Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Oprócz tego w Warszawie działa Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego (z Wydziałem Teologicznym) oraz Papieski Wydział Teologiczny (sekcja "Bobolanum" oraz sekcja św. Jana Chrzciciela). W Warszawie swą siedzibę ma także Konferencja Episkopatu Polski. W latach 1998-2003 odbywał się IV Synod Archidiecezji Warszawskiej, zakończony promulgowaniem dokumentów synodalnych przez kard. Józefa Glempa, ówczesnego arcybiskupa metropolitę warszawskiego. Z uwagi na jej stołeczny charakter, archidiecezję warszawską wielokrotnie nawiedzał św. Jan Paweł II. To od Warszawy rozpoczęła się jego pierwsza pielgrzymka do Ojczyzny. 2 czerwca 1979 r. na placu Zwycięstwa w Warszawie Papież-Polak wypowiedział prorocze słowa: Św. Jan Paweł II na Placu Zwycięstwa w Warszawie, 2 czerwca 1979 r. I wołam, ja, syn polskiej ziemi, a zarazem ja: Jan Paweł II, papież, wołam z całej głębi tego tysiąclecia, wołam w przeddzień święta Zesłania, wołam wraz z wami wszystkimi: Niech zstąpi Duch Twój! Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi! Podczas kolejnej pielgrzymki w czerwcu 1983 r. św. Jan Paweł II odprawił Mszę św. na Stadionie Dziesięciolecia i nawiedził archikatedrę warszawską. Modlił się wtedy szczególnie za zmarłego dwa lata wcześniej kard. Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Tysiąclecia: Pierwszy etap mojej pielgrzymki (...) prowadzi do katedry warszawskiej, do grobu wielkiego Prymasa Tysiąclecia, kardynała Stefana Wyszyńskiego. Nie mogłem przybyć do Warszawy na jego pogrzeb w dniu 31 maja 1981 roku z powodu zamachu na moje życie w dniu 13 maja, co spowodowało kilkumiesięczny pobyt w szpitalu. Kiedy dzisiaj dane mi jest przybyć do Ojczyzny, pierwsze moje kroki skierowuję do jego grobu. I staję przy ołtarzu archikatedry świętego Jana, aby pierwszą Mszę świętą na polskiej ziemi odprawić za niego. Odprawiam ją za duszę śp. Stefana kardynała, ale łączę tę Najświętszą Ofiarę z głębokim dziękczynieniem. Dziękuję Bożej Opatrzności za to, że w trudnym okresie naszych dziejów, po drugiej wojnie światowej, na przełomie pierwszego i drugiego tysiąclecia, dała nam tego Prymasa, tego męża Bożego, tego miłośnika Jasnogórskiej Bogarodzicy, tego nieustraszonego sługę Kościoła i Ojczyzny. (...) Dziś pragnę wspólnie z wami (...) podziękować za tę wieloletnią, opatrznościową służbę Stefana kardynała Wyszyńskiego, Prymasa Polski. Służył człowiekowi i narodowi. Służył Kościołowi i światu - służąc Chrystusowi przez Maryję. W swoim służeniu i posługiwaniu wzorował się na Tej, która - w momencie najwyższego Boskiego wybrania - nazwała siebie służebnicą Pańską (por. Łk 1, 38). Z tego służenia i posługiwania zmarły Prymas uczynił główną siłę swego pasterzowania. Był mocny służbą - służbą świadomą posłannictwa zleconego mu przez Księcia pasterzy. Był mocny służbą - i tą swoją prymasowską służbą czynił mocnym Kościół i naród pośród dziejowych prób i doświadczeń. W 1987 r. św. Jan Paweł II odwiedził Warszawę dwukrotnie - na rozpoczęcie pielgrzymki (zainaugurował wówczas II Krajowy Kongres Eucharystyczny) i na jej zakończenie (podczas Mszy św. zakończył Kongres i beatyfikował Michała Kozala). W czerwcu 1991 r. św. Jan Paweł II otworzył w Warszawie II Ogólnopolski Synod Plenarny i beatyfikował Rafała Chylińskiego. Mówił wtedy m.in.: "Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą (...), a bliźniego swego jak siebie samego". To największe przykazanie jest jedno i jest zarazem dwoiste: obejmuje Boga i ludzi, a wśród ludzi - bliźnich i siebie samego. W ten sposób Bóg spotyka się w tym przykazaniu ze swym obrazem i podobieństwem, którym jest każdy człowiek. Dobrze, iż wypada nam to podstawowe przykazanie rozważyć właśnie w Warszawie, w stolicy Polski, która od stuleci była widownią wielkich wydarzeń w dziejach narodu. Tu, w Warszawie - wtedy było to pod Warszawą, na terenie dzielnicy o nazwie Wola - dokonywano elekcji królów polskich. Poprzez elekcje ujawniała się suwerenna wola społeczeństwa; było to społeczeństwo szlacheckie, bo tylko ono miało czynne prawo wyborcze w ówczesnej Rzeczypospolitej. Tak więc poprzez wieki Wola - miejscowość - była sprawdzianem woli narodu, ludzkiej wolnej woli w akcie wyboru i decyzji o zasadniczym znaczeniu dla dobra wspólnego Rzeczypospolitej trzech narodów. Przykazanie miłości ma w Ewangelii także swój wymiar społeczny. Mówi Chrystus: "To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali", abyście się społecznie miłowali. W każdym swoim wymiarze przykazanie miłości jest odniesione do ludzkiej woli, która jest wolna. Człowiek, kierując się światłem rozumu, czyli sądem sumienia, wybiera, a w ten sposób rozstrzyga i stanowi o sobie. Nadaje kształt swym uczynkom. Przykazanie miłości jest skierowane do wolnej woli, od niej bowiem zależy, czy człowiek nada swym uczynkom, swemu postępowaniu, kształt miłości lub też inny kształt, miłości przeciwny. Może to być kształt egoizmu, kształt obojętności na potrzeby drugiego, obojętności na dobro wspólne. Może to być wreszcie kształt nienawiści czy zdrady - wbrew temu, czego uczy Chrystus: "Miłujcie waszych nieprzyjaciół". W ciągu dziejów Warszawa była widownią różnych wyborów i różnych decyzji. W wielu zapewne odzwierciedlała się miłość społeczna, miłość ojczyzny pośród jej wielorakich potrzeb. Ale było także inaczej. Trzeba nam na tym miejscu rozpamiętywać wielkość woli, ale także i jej małość, samolubstwo i interesowność, sprzedajność wreszcie i podeptanie wspólnej sprawy. Św. Jan Paweł II na Placu Piłsudskiego w Warszawie, 13 czerwca 1999 r.Po raz ostatni św. Jan Paweł II odwiedził Warszawę w 1999 r. Spotkał się wtedy w Sejmie z parlamentarzystami i władzami państwowymi, a na Placu Piłsudskiego dokonał beatyfikacji Reginy Protmann, Edmunda Bojanowskiego i 108 polskich męczenników II wojny światowej. Wspominał wówczas: Gdy podczas mej pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny stałem na tym miejscu, cisnęła się na myśl modlitwa Psalmisty: "Pamiętaj o nas, Panie, gdyż masz upodobanie w swym ludzie. Przyjdź nam z pomocą, abyśmy ujrzeli szczęście Twych wybranych, radowali się radością Twojego ludu, chlubili się razem z Twoim dziedzictwem" (Ps 106, 4–5). Dziś, gdy patrzymy [o dwadzieścia lat] wstecz, na to ostatnie dwudziestolecie naszego wieku, przypomina się wezwanie z tego samego Psalmu: "Chwalcie Pana, bo dobry, bo na wieki Jego łaskawość. Któż opowie dzieła potęgi Pana, ogłosi wszystkie Jego pochwały? Błogosławiony Pan (...) od wieków na wieki!" (Ps 106, 1-2. 48). Benedykt XVI w archikatedrze warszawskiej, 25 maja 2006 r. Również papież Benedykt XVI nawiedził Warszawę podczas swojej pielgrzymki do Polski w 2006 r. W archikatedrze warszawskiej spotkał się z duchowieństwem, a na Placu Piłsudskiego odprawił uroczystą Mszę św. W pamięci zapisały się m.in. te jego słowa skierowane do kapłanów: Wierni oczekują od kapłanów tylko jednego: aby byli specjalistami od spotkania człowieka z Bogiem. Nie wymaga się od księdza, by był ekspertem w sprawach ekonomii, budownictwa czy polityki. Oczekuje się od niego, by był ekspertem w dziedzinie życia duchowego. Dlatego, gdy młody kapłan stawia swoje pierwsze kroki, potrzebuje u swego boku poważnego mistrza, który mu pomoże, by nie zagubił się pośród propozycji kultury chwili. Aby przeciwstawić się pokusom relatywizmu i permisywizmu nie jest wcale konieczne, aby kapłan był zorientowany we wszystkich aktualnych, zmiennych trendach; wierni oczekują od niego, że będzie raczej świadkiem odwiecznej mądrości, płynącej z objawionego Słowa.9 czerwca Bazylika metropolitalna w Warszawie Archikatedra św. Jana Chrzciciela to najstarszy kościół w Warszawie, od 1339 roku znany jako parafialny, w latach 1402-1406 podniesiony do godności kolegiaty, od 1797 roku katedra, od 1818 archikatedra. Świątynia była świadkiem wielu wydarzeń historyczny...Więcej…

Moja Tablica

Musisz się zalogować, aby komentować
Brak komentarzy

Forum

Temat Ostatnia odpowiedź
Nie ma jeszcze tematów, napisz pierwszy.
'':
ściemnij
przesuń
Głosowanie: